Ocak 29, 2010 - B-Day

Ben bir doğum günü yazısı yazamayacak mıyım ya !? Neden blogcu bana bunu yapıyor ?  Neden yazımı kısa bir süre içerisinde tamamlamamı bekliyor da yazamayınca beni cezalandırıyor ? Neyse, yakında kendisinden kurtulacağım için blogcuyla blogcu olmuyorum.

Dün beni 27. doğum günümdü. 27 yaşındayım artık. Hayır 28'inden falan gün almış değilim. Her doğum gününde aynı yaş hesabı sorunsalı. Ben bu konuda "yeni doğmuş çocuğa 1 yaşında mı diyorsun ?"  yaklaşımını ve "yaş=bulunduğun yıl-doğduğun yıl"  denklemini destekliyoum. Tamam 27 bu hesaplara kafayı takıp çirkinleşmeyi gerektirecek bir yaş değil ama sınıra da az kaldı hani (bknz:30)

İlk iki yazı denememde doğum günlerimin hep sömestir tatiline denk gelmesi ile ilgili çocukluk anılarımdan bahsetmiştim ama üçüncü kez yazamıyacağım artık. Siz hayal edin işte. Okulda doğumgünü yapamamak, hediyeleri toplayamamakla ilgili (Yaz çocukları bu durumu iyi bilir ki onlar en azından fırfır etekli, t-shirtlü açık ahava doğum günü partileri yapabilmiş yaz çocuğuydular. Hem kış çocuğu olup hem de yaz çocuklarının yegane mağduriyetini paylaşıyor olmak nasıl bir kader. Yani kaderdi. Allahtan okul bitti de tatil fln kalmadı. Böyle söyleyince de sinir bozucu oldu biraz. Hayır anlamadığım bazen ilk gününe bazen son gününe denk geldiği oldu ama nasıl oldu da 2 haftalık tatil  hiç sekmeden hep 28 ocağı aldı içine. Buradan Milli Eğitim Bakanlığına sesleniyorum. Benim doğum günüme göre mi yapıyor sunuz arkadaş eğitim takvimini ? Bu istikrar niye ? (Bu arada parantez ayağına gayet de anlattım 3. kez))

Bu doğumgünümde bir karar aldım. Artık hayatımdan "keşke"leri çıkarıyorum. Hep "iyi ki"  diyeceğim mesela "iyi ki zengin olsaydım" ((((:

Kendi doğumgünümü kutlamak gübü olmasın ama iyi ki doğmuşum hani... Ben tam kendime göreyim  ;)

Öperim

Ocak 25, 2010 - Kar

Yazın neyse de kışın aile olmak çok önemli... Aile derken, aile gibi arkadaşlar da olabilir, evinizdeki malzemeleri değerlendirin işte. Yazın zaten limonata tadındadır hayat, kiminle olsa geçer günler. Ama kışın öyle mi. (burada soru işaretimi ünlem mi kullanılır bilemedim, nokta iyidir diye düşündüm). Çalışması ayrı ulaşımı ayrı zor. Üşürsün, ıslanırsın, erken akşam olur vs...  Boş vakitlerinde bile yapabileceğin şeyler çok kısıtlıdır (Bİr de kış çocukları kışı sever derler, yalan). O nedenle dostlar, siz siz olun kışlık dostlar edinin, aile ilişkilerinizi yazdan sıcak tutun... Kışın kendinizi eve kapatmak zorunda kaldığınız günlerde, dışarı çıkıp sizinle kartopu oynayacak (ama kartopunu ağzına ağzına atmayacak (malum kartopu kavga çıkartmaya çok müsait bir oyun (en azından ben çok kolay çıkartıyorum))), kardanadam yapacak, ıhlamur yada sıcak şarap içecek (hatta mümkünse yapacak), fırında patetes közleyecek, hamsi ızgara yapacak yani  kışa rağmen günlerinizin güzel geçmesini sağlayacak arkadaşlar gerek insana. Ben böyle düşünüyorum/hissediyorum...

İstanbul'a Açık Mektup;

Sevgili İstanbul,

Tüm yurdum insanının İstanbul sevdasına inat benim sana olan duygularım malum. Biliyorum sen de bana bayılmıyorsun. Bazen sıkıcı bile olsa  sakin ve risksiz  memur şehri Ankaray'ı ve manzarasız Ankara anılarımı seviyorum ben. Son günlerdeki kar yağışı ile bana Ankara'yı yaşatma çabanı taktir etmiyor değilim ama şunu da bilmelisin ki kar en çok Ankaraya yakışır. Kar kaplı ODTÜ çam ormanlarını özellikle hava kararıp yurtlar bölgesinin sarı sokak aydınlatmaları yandığında göreceksin. Tam böyle bir akşamda kütüphaneden yurtlara kadar yürümelisin ( Yalnız bu yürüyüş sırasında 7. yurt sakinlerine dikkat et. (saklandıkları yerden birden fırlayıp sen daha ne olduğunu anlamadan kartopu bombardımanın turtarlar. Yetmezmiş gibi gelip birde kara gömerler (güzelim romantik yürüyüşünün fon müsiği arabeske döner birden, dönerse bana küfretme (bu final bana suavinin bestelediği bir Gülten Akın şiirini hatırlattı (...herşeye rağmen ellerin üşür, üşürse beni unutma.)))) Belki kar kullanımı konusunda sana biraz ilham verebilir.

Selamlar,

Emel

Foto: ODTÜ'De kar manzarası. Ama bahsettiğim anın fotosunu bulamadım.

Günün ÖZlü SÖzü

bu mevsim gelip geçici
bu yağan kar.. yağan kar..
biliyorum ki gelecek yine ilkbahar... ilkbahar...
açacak binbir renk bir çiçek
gökyüzü ve beyaz bulutlar geçecek üstümden
saçlarımda esecek ılık rüzgarlar
ama sen... sen kalacak! kalacaksın içimde..
ama sen.. sen açacak! açacaksın içimde hep !

Cem Adrian

Ocak 22, 2010 - Broken Embraces...

Sıkı bir Almodovar ve Penelope Cruze hayranı olarak, filme gitmek için herhangi bir olumlu eleştiriye ihtiyaç duymadım. Benim için onların ismi yeterliydi... Sizin için değilse, ben yardımcı olayım. Klasik bir almodovar filmiydi bence. Kendisi en iyi senaryom demiş hatta ama ben o kadarını bilemedim. Ama şu kadarını bildim ki Penelope'nin  Vicky, Cristina Barcelona'daki performansı  daha iyiydi... Film müzikleri kesinlikle çok güzeldi. Bir internet haber sitesinin tabiriyle İstanbul'u bekleyen  "kar-bora-fırtına" günlerini sinema ile değerlendirmek isterseniz,  Broken Embraces'e orjinal adıyla Los Abrazos Rotos'a mutlaka gidin.

Dip Not: Bir daha gider miyim diye sordum biraz önce kendime ? Cevap veriyorum; Hayır. Bir daha evde izler miyim diye sorum kendime ? Cevap veriyorum; Hayır. Yine de bir kez de olsa izlenesi bir filmdi. Sinemadan çıkınca kendi hayatına biraz daha farklı baktıracak, gerçek hayata bir süreliğine geri döndürmeyecek cinsten.

Daha dip not: Avrupa filmlerine yabancı okurlar için uyarı ! Bu filmden amerikan yapımı filmlerden alışık olduğunuz sürekleyici bir kurgudur ve aksiyondur beklemeyiniz. Bekliyorsanız gitmeyiniz. Ama penolepe cruze'un memeleri görünüyor haberiniz olsun (:

En dip not: Avrupa filmlerine yabancı olmayanlar için uyarı ! Karakterler böyle ne bileyim, biraz yüzeyseldi sanki. Diğer almodovar filmlerine kıyasla yani... Daha başka şeyler de söylerdim ama spoiler yapmayayım şimdi akşam akşam. Gidin izleyin işte...Ya da siz bilirsiniz, sinema bileti olmuş 15 lira, sonra beğenmezseniz bana küfretmeyin. Olmadı DVDsi çıkınca alırsınız. Ama Avatar'a kesin gidin (: (böyle de saçma bağlarım işte)

Günün ÖZlü Sözü:

El que al cielo escupe,en la cara le cae...
(rüzgara tüküren kendi yüzüne tükürür)

İspanyol Atasözü

Ekim 27, 2009 - Ayşe Geliyor !!

Demir dolabımın zeminini defter kabıyla kaplıyordum. Aslında kendimi oyalamaya, biraz da yüzümü gizlemeye çalışıyordum. Annemler yeni gitmiş, bir kaç veli kalmıştı sadece. Bunalımımın fonunda, tanışma heyecanı içerisinde çenesi düşmüş kızların sohbet uğultusu vardı. Ağlıyordum ama öyle hıçkıra hıçkıra değil, içimden. Ara sıra bir damla gözyaşı dudaklarıma süzülüyor, ağzımla koparmaya çalıştığım bandı ıslatıyordu. Yapışkanlığı giden o parçayı kullanamıyor, dişlerimle yeni bir parça bant daha kesmeye çalışıyordum. Bir makasım bile yoktu. İsterken sesimin titremesinden, kendimi tutamayıp ağlamaktan korktuğumdan kimseden makas da isteyemedim. Halime acıyor, sonra kızıyor ve kendime küfrediyordum içimden. Küfür dediysem, hakaret aslında. O zamanlar içimden bile pek ağır küfredemiyordum.

Biraz önce babası ile birlikte çarşafımı sermeme yardımcı olan kız, elinde "Leman" yüzünde  bir gülümseme ile yatağında uzanıyordu. Benim altımdaki yatağa yerleşmişti. Huzursuz ya da üzgün görünmüyordu. Heyecanlı bir hali de yoktu. Sanki yıllardır burada gibiydi.  Aklımdan geçenleri farketmişcesine aniden kalkıp  yanıma geldi. "Hadi bırak onu da biraz dolaşalım" dedi kararlı bir sesle. Uzun süredir tanıdığı biriyle konuşur gibi, adımı bile sormadan. "Olur" dedim. Sesim titremedi.  

Bende simli lacivert, üç kemerli ve kemer tokaları kırmızı, yeşil ve sarı olan ceyo marka bir terlik vardı. Onunki de aynı modelin süet kahverengisiydi. Terliklerimizin rengi ve ruh halimiz arasında çarpıcı bir tezatlık vardı. Onunkini de muhtemelen annesi almıştı. 

Merdivelerde, tavrından üst sınıflardan olduğu anlaşılan bir kız "terlikle bahçeye inmek yasak" diyerek geçip gitti yanımızdan. Ben hemen geri dönmeye niyetlendim ama o kız "Salla ya öyle yasak mı olur ?  Hem öyleyse bile bu ilk günün günahı olmaz" dedi. Tıpkı "yasak" diyen kıza itaat ettiğim gibi o kıza da itaat ederek arkasından indim.

Bahçede üst sınıflar, gruplar halinde sohbet ediyordu. Bazıları sarılıyor, grupların hemen hemen hepsinden kahkahalar yükseliyordu. Birbirlerini özledikleri her hallerinden belliydi. Bana çok yabancı bir özlemdi bu. Ben de seneye okula geldiğimde böyle sevinebilecek miydim ? Onlar da ilk gün benim gibi üzgün müydü ?

Biz de volta atıyorduk. O kız canlı hatta neredeyse neşeli  bir ses tonu ile hayat hikayesini anlatıyordu. Şu anda ezbere bildiğim bu hikayenin tamamını o gün mü dinledim, yoksa zaman içinde mi öğrendim emin değilim. O konuştukça hüznümün dağıldığını ve bir süre sonra kendimi daha iyi hissetmeye başladığımı hatırlıyorum.

Bir ara başka "yeni" kızlar da bize katıldı. Sohbet ettik. İlk hafta sonumuz için plan bile yaptık. Bu arada herkes ayaklarımıza bakıyordu. Anlaşılan bahçede terlikle gezmek gerçekten "tehlikeli ve YASAK"tı. Akşam yemeğinden önce odaya çıkıp ayakkabılarımızı giydik. Bu okulda yadırgayacağımız daha nice tabularla  yüzleşecek, çoğuna teslim olacak bazılarını da yıkacaktık.

Yemekten sonra "Kantinden tatlı birşeyler alalım" dedi o kız. Ben yine itaat ettim. O muzlu puding aldı ben de "damak". Üç yıl boyunca vazgeçilmezimiz olacak o sihirli karışımı işte o gün yarattık. Muzlu puding içine kırılmış "damak" çikolata. Mutlu olmaya ihtiyacımız olduğu  zamanlarda bu seratonin şoku imdadımıza yetişti hep. Diğer yandan, aradan geçen onca seneye rağmen hala vücudumu terketmeyen bir kısım kendini bilmez yağlarımı da yine bu karışıma borçlu olduğumu düşünüyorum.

O akşam yatağıma girdiğimde, bu okulda kimlerin ailemden gibi özleyeceğim dostlarım olacağını, kimlerin önce isimlerinin sonra da simalarının hayatımdan silinip gideceğini hiç bilmiyordum. O kız hariç. O -çatlak- kızın hayatımda önemli bir yeri olacağınından o gün bile emindim. 

Üniversitede de ayırmadı hayat bizi birbirimizden. O kızı, hatta artık o kadını yarın 3.30'da havaalanından alıyorum. Beş günlük istanbul planımız, biletlerimiz ve rezervasyonlarımız bile hazır.

Size de planlarken bile mutlu olacağınız beş günler ve o kız gibi, ayşe gibi, ailenizmiş gibi özleyeceğiniz dostlar diliyorum.

Ekim 12, 2009 - Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar !

Şu anda Hırvatistan'da balayında olan Çiğdem'in kına gecesi/bekarlığa vedasından izlenimler;

* Kendi kınam da dahil hiç bu kadar çok kına yakmamıştım. Avcumu saklıycam diye canım çıktı bir haftadır. Alkol tüm kötülüklerin anasıdır.

*Keyifli ve masum bir bekarlığa veda/kına gecesi organizasyonuydu. Benim bekarlığa vedamda hepimiz revücü kızlar gibiydik.  Ben neden böyleyim ? Dünya neden yuvarlak ? Babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi ?

* Galata meyhanesi bu tür organizasyonlar için de çok uygun alaturka bir mekan olarak değerlendirildi ve beğenildi. Mezeleri de çok lezzetliydi.

*Mekanda ikinci bi bekarlığa veda grubu daha vardı. O grubun gelininin yaşı biraz geçkinceydi. Masalarında gelinin son anda yırtmış olmasının bastırılamaz sevinci hakimdi. Gelinin Şakira kemeri bile vardı. O derece.

O değil de, Çiğdemin çooooook mutlu bir evliliği olsun. Bulaşıkları hep kocası yıkasın. Ütüyü kaynanası, yemekleri annesi yapsın. Kapıcısı çöpleri vaktinde alsın. Kocası en az ayda bir çiçek yollasın, başka güzel süprizler de yapsın.  Hepsi sağlıklı bir sürü çocuğu olsun. Çocuklarını  amerikada doğursun, özel okullarda okutsun. Rus ve Ukraynalı olmayan yardımcıları olsun. Ya da ne biliyim, herşey gönlünce olsun...
Hoptiri li lay liii, lay lay lilay loom...

Ekim 6, 2009 - Selin'le Haftasonu...

Ekim 1, 2009 - Biri doğmuş, biri yokmuş...

Eylül 29, 2009 - İstanbul'da Sonbahar...

Uzun süredir görüşemediğim arkadaşlarımla geçtiğimiz haftasonu İstanbul'da buluştuk. Buluştuk da ne mi yaptık ? Çok çok ve saçma sapan güldük. Gezdik, çılgınlar gibi dans ettik, alışveriş yaptık, güzel yemekler yedik, kendimizi kaybedene kadar içtik. İstanbul dışındakilerimizi İstanbul'a taşındırmak (!) için planlar yaptık, daha sık görüşmek için söz verdik, sonbahar bitmeden kapadakyaya gitme kararı aldık. Eski fotolara baktık, yeni fotolar çektik. Aşktan (sadece kızlar), işten, hayattan, eskilerden ve yenilerden konuştuk. Ayrılırken sarıldık, hüzünlendik ... Buna da şükrettik...

Cuma: Asmalımescitte 1-2 tur attıktan sonra Nevizade de bira keyfi. Sanat'da vodka. Gece Hilmi'de konaklama.

Cumartesi: Bebek'de kahvaltı keyfi üzeri xxx'de  türk kahvesi. Nişantaşında alışveriş. Midpoint'de yemek.  Bir saatlik ev istirahati üzerine Cevahir'de alışveriş çılgınlığına devam. Gece Frame. Konaklama: Hilmi'nin evi.

Pazar: Bebek'de kahvaltı keyfi. Bizim evde türk kahvesi ve lokum.

Dip Not: Üniversiteyi özlüyorum (evet hala, ne var ??!)
Daha Dip Not: Sanki İstanbul'a alışıyorum ...
En Dip Not: Bu güzel haftasonu için arkadaşlarıma, sevgilime ve İstanbul'a çok teşekkür ediyorum (:
Foto: Pazar Sabahı, kahvaltı edilen mekanın manzarası...

Eylül 24, 2009 - Bizim Evin Halleri

Bayram tatili biraz yorucuydu bu kez. Vaktin çoğu yolda geçti. Kısa tatillerde eve gitmeme kararı aldım ben de. Aslında ablamların yavruları büymeden eve gitmeme kararı alsam daha iyi sanki.  Gürültüydü yoldu derken  uzun süre kendime gelemiyeceğim sanırım.

Tatilden kısa kısa;

 Karaman garının içindeki yüksek bekleme salonunu (yandaki mekan) yıllardan sonra ilk kez gördüm. Ben küçükken hep orada beklemek isterdim. Annem hiç izin vermezdi. Bu da böyle bir anımdır.

 Evde yediğim anne yemeklerine doyamayıp bir kısmını da yanımda getirdim.
 Evdeki kalabalık nedeniyle Ben ve Murat gece ablamda kaldık. Çok güzel ağırlandık. Her  gece Nescafe içtik. Herkesten çok uyuduk. Sabahları "Kahvaltı hazır aşağıya bekliyoruz" telefonlarıyla uyandırıldık. (Foto: ablamda kahve keyfi)

 Birinci bayram günü amcamı ziyarete Kasaba'ya (Karaman'ın bir ilçesi, asıl adı Kazımkarabekir (Ama Karaman'da kasaba olarak anılır (Aslında adı gaferiyatmıymış neymiş (Kazım Karabekir Paşa buralı olduğu için bilmem ne zaman ismi bu şekilde değiştirilmiş (Bu arada benim de memleketimdir kendisi (yine birsürü gereksiz bilgi için bir sürü gereksi parantez açtım ! ( ünlemden de anlaşıldığı üzere burada çok fena kızıyorum kendime ))))))  gittik. Uzun yıllardan sonra babannemin evinin içinde buşunduğu amcamların arka bahçesini ziyaret ettim. Bu bahçe bana küçükken çok büyük gibi gelirdi. Bir uçtan bir uca koş koş bitmezdi. Küçükmüş aslında. O sırada yanımda olan Elmas'la (Amcam'ın torunu (tahmini 9-10 yaşlarında)) bu tespitimi paylaştım. O da "zaten büyük ki" dedi. Belki de babannemin bahçesi küçüklere büyük görünen sihirli bir bahçedir.

Foto: Babannemin Bahçesi

 Güneş (ortanca ablamın en küçük kızı (tahmini 1.5 yaşında) filmlerdeki taşdevri insanları gibi konuşuyor. Çözebildiklerim;

"Ben GUneş"
- merhaba, ismim Güneş-

"Teydecim cici"
-teyzecim sen çok şahane bir insansın-



Foto: Güneş

"Teydecim KAKA"
 - teyzecim sana ayar oldum - (sinirli olduğu halde "teyzecimden" asla taviz vermiyor, bu çocuğun bu yönünü çok taktir ediyorum-

"Baba Gok (yok)"
- babam nerde anne ?-

"goggo"
- rocco şeker istiyorum-

"barbi bebek, annem gok, babam gok"
Bu da güneşin bestesi. Kendisi neşeli ve tempolu sözlese de sözler biraz hüzünlü sanki, bu da şarkıyı arabesk yapar bence (Allam 1.5 yaşında arabest-fantezi türünde beste yapan bir yiğenim var))

 İkea kutularını ailece monte ettik. Çok eğlendik. (Foto: adrese teslim Gökay)






 Ablamlarla 100. Geleneksel batırık partimizi yaptık. İçine yoldan aldığımız cevizlerden koyduk. (Foto: partiden kalan batırık ve garnitürler)


Günün Özzlü Sözü/sÖzleri:

Umutla yolculuk etmek, gidilecek yere varmaktan çok daha güzeldir.

Robert Louis Stevenson